David Encaoua · Octubre de 2023 · Manuscrito inédito
**I. Séville, יולי 1391**
Éphraïm, די נאַכט האָט נאָך נישט פֿאַרענדיקט צו פֿאַרברענען די פּעריגאַמענטן און שױן דערמאָנט דיר דער שאַרײַ אַז דו האָסט מער נישט קײן הײם דאָ.
די שיל פֿון Santa María la Blanca איז געוואָרן אַ קאַטעדראַל. דײַנע תּלמידים האָבן זיך צעשפּרײט ווי זאָמען אינעם דרום־ווינט.
דו טראָגסט אױף דײַנע אָרעמס דעם *Chaar Kavod Hashem* — די הונדערט בלעטער שוואַרצער טינט וואָס זאָגן אַז די וועלט רוט אױף דרײַ זײַלן: דאָס געזעץ, די גוטסקײט, די חכמה.
דרײַ זײַלן וואָס די מענטשן ווערפֿן אַראָפּ אין אַן אָוונט פֿון יולי.
**II. דער וועג פֿון Tlemcen**
דער ים האָט דיר אָפּגעשײדט פֿון Séville. ער טראָגט דיר צו Oran. פֿון דאָרטן פֿירן דיר די בערבערישע וועגן צו דער דאָזיקער שטאָט פֿון ווײַסע מינאַרעטן וווּ אַנדערע רבנים האָבן שױן געפֿלאַנצט שילן אינעם שטײן.
Tlemcen. דער נאָמען קלינגט ווי אַ מקלט. אַ נײַער אָנהײב.
**III. 7טן אָקטאָבער 2023**
זעקס יאָרהונדערטער שפּעטער, לײען איך די נעמען פֿון די טױטע אױף מײַן טעלעפֿאָן. יעדער נאָמען אַ לעבן, יעדער לעבן אַ וועלט, יעדער וועלט אַ ביבליאָטעק אין פֿלאַמען.
Éphraïm, דו האָסט עס געוווּסט: אַז מע קען אַלץ פֿאַרלירן אין אַן אָוונט פֿון שבת.
און פֿונדעסטוועגן האָסטו איבערגעבױט. און פֿונדעסטוועגן האָסטו איבערגעגעבן. און פֿונדעסטוועגן האָסטו געשריבן.
דערפֿאַר שרײַב איך דיר הײַנט.