Los Encaoua son konosidos por su kontribusion a la muzika liturjika de las komunidades djudias del Magreb.
La muzika de las sinagogas de Oran i Tlemcen, fuertemente enfluensiada por la tradision muzikal andaluza (el malouf i el chaabi), konstituye un patrimonio de una rikeza ekstraordinaria. Varios piyutim kompozados por miembros de la famiya se kantan ainda oy en komunidades establesidas en Fransia, Israel, Kanada i los Estados Unidos.
El piyut mas selebre atribuido al Rab Éphraïm Al-Naqua es un poema liturjiko para Rosh Hashaná, konstruido sigun un akrostiko alfabetiko. Su melodia, de inspirasion arabe-andaluza, esta konsiderada komo una de las mas eyas del repertorio liturjiko nortafrikano. Este piyut se kanta ainda en algunas sinagogas de tradision oraneza i tlemcenenza, perpetuando ansi la boz del fundador del linaje a traves de los siglos.
Las komunidades djudias de Oran i Tlemcen dezveloparon un estilo muzikal liturjiko distintivo, ke mesklava las tradisiones ebraikas medievales kon los modos (maqam) de la muzika arabe-andaluza. El malouf (muzika klasika arabe-andaluza) i el chaabi (muzika popular) enfluensiaron profundamente la kantilasion sinagogal. Kantadores (hazzanim) de la famiya Encaoua fueron renombrados por su dominio de este repertorio komplekso. Este patrimonio inmaterial, amenazado por la dispersion de las komunidades despues de 1962, es oy ojeto de esfuersos de konservasion por parte de asosiasiones kulturales en Fransia i Israel.
MMJMM dokumenta dos korpus liturjikos mayores: el Maḥzor de Oran en sinko volumes (sigido del eksodo komunitario verso Livorno en 1669) i el de Tetuan, ke komprende 231 piyutim de los Megorashim.