Los responsa produsidos por los Encaoua revelan un metodo desizorio koerente i una sensivilidad partikular verso las kestiones sosiales.
El metodo desizorio de los Encaoua se karakteriza por tres razgos distintivos. En primer lugar, una grande atension a las situasiones reales: en lugar de aplikar mekanikamente los kodigos, los dayanim Encaoua se esforsavan por komprender la realidad konkreta de kada djustisiable. En segundo lugar, un rekurso konstante a los presedentes talmudikos, ma interpretados kon la sensivilidad propia del djudaizmo magrebi, mas fleksible i pragmatika ke la tradision ashkenazi. En tresero lugar, una pozision jeneroza verso la reintegrasion de los konversos en las komunidades djudias —kestion krusial despues de 1391 i 1492, kuando miles de djudios konvertidos por la fuersa bushkaron tornar al djudaizmo—. Este enfoke umanista de la djustisia rabinika eksplika porke los Encaoua fueron respektados no solo por los djudios, sino tambien por las autoridades muzulmanas, ke rekonosian en eyos a djuezes ekitativos i preokupados por el bien komun.
Los Encaoua se amostraron favoravles a la reintegrasion de los anusim (djudios konvertidos por la fuersa), adoptando una pozision jeneroza inspirada en el Rivash (Rabbi Isaac Bar Sheshet Perfet) i el Rashbash (Rabbi Shimon ben Tsemah Duran), los dos grandes desizores ke avian akompanyado a Éphraïm Al-Naqua en su eksilio verso el Magreb en 1391. Esta kestion —un djudio konvertido por la fuersa al kristianizmo konserva su estatuto djudio?— fue una de las mas debatidas en la halajá posterior a 1391. Los Encaoua, fieles a la tradision kastelyana, estimaron ke la konversion forsada era nula i ke los konversos devian ser akojidos komo ermanos ke tornavan al kortijo. Esta pozision kontribuyo a konvertir el Magreb en una tierra de refujio i de reintegrasion para miles de kriptodjudios venidos de Espanya i de Portugal.
Un komentario sovre el Pentateuko atribuido a un Rav Shlomo Encaoua del siglo XVI, del ke se konserva un manuskrito fragmentario en el Jewish Theological Seminary de Nueva York (ms. ENA 2726), da testimonio de la diversidad de la produksion intelektual de los Encaoua. Este teksto meskla la ekzejezis literal (peshat) i la interpretasion mistika (sod), en la tradision de los komentaristas sefardis ke se negavan a eskojer entre el enfoke rasional de Maimónides i el enfoke mistiko del Zohar.
Uno de los aportes mas sinyifikativos de los Encaoua al djudaizmo magrebi fue la transmision del derecho rabiniko kastelyano. Las Takkanot (reglamentos komunitarios) elaboradas en Espanya durante los siglos XIII-XV konstituian un korpus juridiko de una sofistikasion notable, ke abarkava el derecho matrimonial, el derecho suseserio, el derecho komersial i las relasiones kon las autoridades no djudias. Los Encaoua, al estableserse en el Magreb, aportaron esta tradision juridika kastelyana i la inderon en las praktikas lokales de las komunidades toshavim (autoktonas). El Keren Hemer de Abraham Ankawa, publikado en Livorno en 1869-1871, konstituye el testimonio mas akavado de esta transmision: reune las desiziones de los djuezes kastelyanos venidos a Marruekos despues de 1492, kreando un puente juridiko entre la Espanya medieval i el Magreb moderno.