Las fuentes latinas mensionan la prezensia de komunidades djudias en Hispania dezde el siglo I de la era komun.
La epigrafia funeraria djudia de la peninsula iberika revela la existensia de sinagogas en Mérida, Toledo, Barcelona i otras sivdades importantes. La tradision rabinika aze remontar la instalasion de los djudios en Espanya a la epoka del primer Templo. El Konsilio de Elvira (300-306) kontiene las lejislasiones kristianas mas antiguas relativas a los djudios de Hispania, atestiguando una prezensia djudia estrukturada i interaksiones frekuentes entre komunidades. Basho los vizigodos, la lejislasion antidjudia del rey Sisebuto (612) provoko konversiones forsadas masivas, prefigurando los siklos de persekusion ke markaran los siglos siguientes.
La konkista araba de Hispania en 711 avrio un periodo ekstraordinario para los djudios de la peninsula, a menudo kalifikado de «edad de oro» (ha-tequfá ha-zahavit). Basho los Omeyas de Córdoba, famiyas komo los antepasados de los Encaoua forjaron su identidad erudita. Hasdaï ibn Shaprut (915-970), medeko i diplomatiko en la korte de Abderramán III, enkarna esta simbiozis kultural. Los grandes poetas Shlomo ibn Gabirol, Yehouda Halevi i Moshe ibn Ezra izieron del ebreo una lingua de alta literatura. Es en este terreno intelektual onde prosperaron las primeras jenerasiones konosidas de los Encaoua.
La Espanya djudia medieval produsio una konstelasion de pensadores kuya influensia fue konsiderable sovre el linaje Encaoua. Maimónides (1138-1204), nasido en Córdoba, es el mas ilustre: su Guía de los Perplejos i su Mishné Torá son las referensias filozofikas i halahikas ke defendera mas tarde Éphraïm Al-Naqua en el Sha'ar Kevod Hashem. Nahmánides (1194-1270), de Gerona, reprezenta la korriente mistika i kabalistika, en tension kreadora kon el rasionalizmo maimonideo. El Rashbá (1235-1310) de Barcelona, el Rosh (1250-1327) de Toledo, i el Rivash (1326-1408, eksilado en Arjel en 1391) forman la kadena de transmision en la kual se inskriven los Encaoua —en la enkruzijada de las tradisiones kastelyana, aragoneza i katalana.
La Rekonkista kristiana, ke rekupero progresivamente los territorios muzulmanos entre los siglos XI i XV, transformo profundamente la kondision de los djudios de Espanya. En los reinos kristianos, los djudios gozavan inisialmente de una kondision relativamente favorable —protejidos por los reyes ke apresiavan sus kompetensias fiskales, medikas i diplomatikas. Ma a partir del siglo XIV, el auje de la predikasion antidjudia, la peste negra de 1348 (de la ke los djudios fueron akuzados) i la inestabilidad politika krearon un klima de violensia kresiente ke kulmino en las matansas de 1391. Es en este kontekste onde los Encaoua bivieron sus ultimas dekadas en Espanya —un mundo onde su prestijio rabiniko ya no bastava para protejerlos del furor popular.
Las komunidades djudias de Espanya se organizavan al derredor de aljamas —unidades komunitarias autonomas ke disponian de sus propias institusiones relijiozas, juridikas i edukativas. Kada aljama estava dirijida por un konsejo de notavles i enkuadrada por rabinos ke ejersian una juridiksion sivil i relijioza sovre los miembros de la komunidad. Este sistema, rekonosido por los reyes de Kastilya i de Aragón, konferia a los djudios una autonomia juridika konsiderable. Los rejistros fiskales (pecheros) i las ordenansas komunitarias (Takkanot) atestiguan una vida djudia organizada i floresiente. Es en este marko institusional onde los Encaoua ejersieron sus funksiones rabinikas i judisiales —un marko ke trataran de reprodusir en el Magreb tras los eksilios de 1391 i 1492.